Ω Νου.....μεγάλε παραμυθά!

Άκου να σου πω... είπε ο χρόνος στην απουσία...σε βλέπω πάντα λυπημένη και στενοχωριέμαι.
Αποφάσισα να σε λέω ανάμνηση και θα σε κάνω πιο όμορφη κι από την παρουσία.
«Δεν θέλω να με κάνεις πιο όμορφη...κάνε με πιο χαρούμενη, αν μπορείς...»

Ανιχνεύοντας την ομίχλη του μυαλού.

Ξυπνάς και του καθρέφτη τη λίμνη αναταράζεις
ζαρκάδια ξαφνιασμένα θα πεταχτούν
θα φύγουν για τα δάση κι από το είδωλό σου
θα λείπουνε τα μάτια και η φωτιά

Θα ψάξεις τους δικούς σου τυφλός και τρομαγμένος
Ήρθε ο καιρός να μάθεις ποιοι σ' αγαπούν
μα η πόλη είν' άδεια κι ο μάντης Τειρεσίας
θ' αφήσει τον χρησμό του στην ξένη γη, σε ξένη γη

Τυφλός είναι κι εκείνος που κάνει ότι δεν ξέρει
πως πίνει απ' το πηγάδι το σκοτεινό
που ότι τον κατατρώει ανάγκη το 'χει κάνει
ή στην αυλή το κρύβει να ξεχαστεί

Την ώρα αυτή στον κάμπο, ομίχλη κατεβαίνει
τα σκιάχτρα, τα κουρέλια θα φοβηθεί
τρέξε να ψηλαφήσεις την πλάση, ακριβέ μου
το μπράτσο της απλώνει να κρατηθείς, να κρατηθείς
Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Η Ευτυχία σαν συναίσθημα είναι ψευδαίσθηση?

1)Ευτυχία είναι ένα συναίσθημα εντελώς υποκειμενικό...
2)Ευτυχισμένος είσαι ή νομίζεις ότι είσαι....
Αρα η ευτυχία είναι επίπλαστη και ενίοτε φαινομενική...
Την ευτυχία την πλάθεις (τελικά εσύ)...
H ευτυχία διαφέρει από τα άλλα συναισθήματα ως προς τον πομπό, κατα βάθος ευτυχία νιώθουμε πάντα εξαιτίας κάποιου ή κάτι άλλου, άλλου...
Αρα η ευτυχία είναι και κλεμμένη...αφού δεν μας ανήκει.
Φάσκω και αντιφάσκω? Ισως έτσι να φαίνεται....
Μπορώ να είμαι ευτυχισμένη?...ναι αν το θελήσω...η ευτυχία είναι ενα δημιούργημα του μυαλού...και ως εκ τούτου εικονική...αρκεί να παράγω μια πραγματικότητα που θέλω ή να το επιτρέψω αυτό σε κάποιον άλλον.
Συμπέρασμα : το πότε είμαι ευτυχισμένη ή δυστυχισμένη μπορώ να το πάρω στα χέρια μου ...ας μην το αφήσω σε άλλους..ετσι κι αλλιώς ένα παραμύθιασμα του νου είναι...
-------------

Μπορώ να είμαι ευτυχισμένη πραγματικά, μόνο με μένα??? ναι εφόσον δεν εχω γνωρίσει άλλον!!! Τότε και μόνο τότε μπορώ να βιώσω το νόημά της.
ΑΡΑ!!!!!!

ΤΑ ΑΓΑΘΑ ΚΟΠΟΙΣ ΚΤΩΝΤΑΙ

"Πίσω από κάθε χαρά μας περιμένει ανεξιλέωτη μια ισόποση λύπη. Αλλιώτικα είναι θρασίμι το βίωμα. Και κλούβιο το πράγμα. Καμία χαρά, δηλαδή, που δεν έχει μέσα της ταυτόχρονα στοιχεία δυσκολίας, αγώνα και πόνου δεν μπορεί να ναι γνήσια. Αυτός είναι ο νόμος της Φύσης για όλα τα όντα : τις μεγάλες χαρές τις γονιμοποιούν οι μεγάλοι πόνοι, όπως οι αρδεύοντες ποταμοί ζωοποιούν τους κήπους : η εύκολη ζωή, έξω από το ότι ναρκοθετεί το μέλλον του ανθρώπου, είναι και ζωή άχαρη. Ευνουχισμένη και ψόφια."
Λιαντίνης Δημήτριος «Γκέμμα», σελ. 222.
Υ.Γ
ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ...?
ΟΤΙ ΑΞΙΖΕΙ ΠΟΝΑΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ.....?
ΑΝ ΔΕΝ ΒΙΩΣΕΙΣ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΧΑΡΑ.....?

Kάθε φορά......

Ζήνων, άκαρδε Ζήνωνα, Ζήνων της Ελέας!
Με τρύπησες πέρα ως πέρα με το βέλος σου
το φτερωτό που πάλλεται, πετά, και δεν πετά.
Ο ήχος με γεννά κάθε φορά,το βέλος με σκοτώνει.

Paul Valery

ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΑΛΛΟΣ

"Δοκίμασε Σωκράτη, μου είπε η Διοτίμα, να αυξήσεις την προσοχή σου στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. Όποιος, λοιπόν, μέχρις εδώ, ως προς τα ερωτικά διαπαιδαγωγηθεί, βλέποντας ορθά τη μία μετά την άλλη τις μορφές του ωραίου, έχοντας ήδη φτάσει προς το τέλος των ερωτικών, ξαφνικά θα αντικρίσει κάτι το Θεσπέσιο, ωραίο ως προς τη φύση του, Εκείνο καθεαυτό, ώ Σωκράτη, για το οποίο υπήρξαν όλοι οι προηγούμενοι κόποι:
Πρώτα απ’ όλα, ΑΙΩΝΙΟ, που δεν γεννιέται και δεν χάνεται, που ούτε αυξάνεται ούτε ελαττώνεται, και έπειτα, που δεν είναι από τη μια άποψη ωραίο και από την άλλη άσχημο, ούτε άλλοτε ωραίο και άλλοτε όχι, ούτε ωραίο σε σχέση μ’ αυτό και άσχημο σε σχέση με εκείνο, ούτε εδώ ωραίο εκεί άσχημο, σαν να ήταν για μερικούς ωραίο, για μερικούς άσχημο. Ούτε πάλιν θα του φανερωθεί το ωραίο, το κάλλος το υπέρτατο, σαν πρόσωπο ή χέρια ή κανένα άλλο σωματικό χαρακτηριστικό, ούτε σαν λόγος ή σαν γνώση, ούτε σαν να υπάρχει σε κάτι άλλο, όπως σε μία ζωντανή ύπαρξη είτε στη γη, είτε στον ουρανό, είτε κάπου αλλού, αλλά Αυτό καθεαυτό, μονοειδές με τον Εαυτό του, Αιώνιο, και όλα τα άλλα ωραία μετέχουν εκείνου κατά τέτοιο τρόπο, ώστε, όταν γεννιούνται και χάνονται, Εκείνο ούτε αυξάνεται ούτε ελαττώνεται καθόλου, ούτε παθαίνει τίποτα. …Όταν ένας αρχίζει να βλέπει εκείνο το ωραίο, σχεδόν αγγίζει το τέλος."
Πλάτωνος Συμπόσιον

Το Κουτί της Πανδώρας

"Γιε του Ιαπετού, που ξέρεις όλα τα τεχνάσματα
χαίρεσαι που μου΄χεις κλέψει την φωτιά, γελώντας με,
πάθημα για σένα μέγα και για τους μελλούμενους.
Γιατί εγώ σ΄αυτούς θα δώσω συμφορά για τη φωτιά,
και μ΄αυτή θα φχαριστιούνται συμφορά αγκαλιάζοντας."
Ετσι μίλησε γελώντας ο πατέρας των θεών και οι θεοί πλάσαν την Πανδώρα.....

Υ.Γ Πέρα από τον μύθο και μέσα στον μύθο κρύβεται μια αλήθεια , για να την δεις χρειάζεσαι μόνο να έχεις τη κατάλληλη θέση σαν παρατηρητής.

Παιγνίδια του Νου....

Ω εσύ πολυμήχανε,
πολύτροπε Οδυσσέα
που εφευρίσκεις ποικίλους τρόπους για να αποφύγεις την τρέλλα της ανίας....

Το κρυφτό των συναισθημάτων


Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου. Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό. Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει, ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε: "Τι είναι το κρυφτό;" Ο ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά, άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια -την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα- να παίξουν κι αυτοί. Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν: Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει. "'Ένα, δύο, τρία" άρχισε να μετράει η Τρέλα.
Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε. Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου, ο οποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο. Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της, οπότε την άφηνε ελεύθερη. Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα. Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν. Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού. Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο. Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί."....1000", μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει.
Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία. Ένιωσε τον ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο. Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί. Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα. Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου. Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια. Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.
Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει.
---------------- ---------------- --------------------
ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙΣ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΙΣ ΤΟΝ ΝΟΥ.

Υ.Γ Σε κάθε ιστορία, μύθο, παραμύθι υπάρχει η επιφανειακότητα και η ουσία......

Η ΣΙΩΠΗ

Όταν όλα είναι μπερδεμένα, τότε ο μανδύας της σιωπής σε βοηθάει να ξαναβρείς το μονοπάτι!
Μέσα στην σιωπή , ακούγοντας τον εαυτό σου, σε ξαναβρίσκεις.

Συγκοινωνούντα δοχεία

Στην ίδια την καρδιά της συνείδησης σώζεται ακόμη μια αχνή ελπίδα , αλλά όταν και αυτή χαθεί τότε φτάνεις στην νιρβάνα...Τότε η αρχή των συγκοινωνούντων δοχείων παύει να ισχύει και αποσυντονίζεσαι...Οταν υπάρξει ο αποσυντονισμός προκαλείται απομάκρυνση και αποδέσμευση.Η φιλότητα κατά Εμπεδοκλή μήπως τελικά δεσμεύει?
Υ.Γ
"Αλλ' εκείνον νομίζω(ελεύθερον) τον μήτε ελπίζοντά τι μήτε δεδιότα."

Περί χρόνου....λακωνικά....

Ο χρόνος…
Μια ακόμη ψευδαίσθηση του νου? Τον βάλαμε σε καλούπια για να οργανώσουμε την κοινωνία και τα του μυαλού μας....
Ο χρόνος έτσι όπως τον κατανοούμε είναι μια καθαρά προσωπική υπόθεσή μας και η αντίληψή του εντελώς υποκειμενική μέσα σε ένα αντικειμενικό σύνολο μεταβλητών
Χρόνος είναι το παρόν και μόνο...
Το παρελθον είναι προ χρόνου το μέλλον μετά χρόνου (και ότι αυτό συνειρμικά μας έρχεται στο νου)....

Υ.Γ μη ολοκληρωμένο παζλ, συνεχίζεται...

Περί χρόνου συνέχεια
Άραγε το "γίγνεσθαι" του Ηράκλειτου μας βοηθά στο να καταννούμε το "είναι" του Παρμενίδη? Αν δεν υπήρχε γέννηση , φθορά και θάνατος των πραγμάτων που μας περιβάλλουν θα είχαμε την αντίληψη του χρόνου?

Η ευθύνη της επιλογής σου...

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ΄όχι - το σωστό- εις όλην την ζωή του.

Καβάφης

Ο Χαμένος Εαυτός μας.

Αν μπορείς στην πλάση ετούτη να περιφρονείς τα πλούτη
Κι αν οι έπαινοι των γύρω δεν σου παίρνουν το μυαλό.
Αν μπορείς στην τρικυμία να κρατήσεις ψυχραιμία.
Κι αν μπορείς και στους εχθρούς σου να σκορπίσεις το καλό.
Αν μπορείς με μιας να παίζεις κάθε τι που 'χεις κερδίσει.
Στην καταστροφή ν' αντέξεις και να δώσεις κάποια λύση
Αν μπορείς να υποτάξεις πνεύμα, σώμα και καρδιά
Αν μπορείς όταν σε βρίζουν να μην βγάλεις τσιμουδιά
Αν μπορείς στην καταιγίδα να μην χάνεις την ελπίδα
Κι αν μπορείς να συγχωρήσεις όταν σ' έχουν αδικήσει
Αν μπορείς να' σαι ο ίδιος στην χαρά και στην οδύνη
Αν η πίστη στην ψυχή σου μπρος σε τίποτε δε σβήνει
Αν μιλώντας με τα πλήθη τη συνείδηση δεν χάνεις
Αν μπορέσεις να χωνέψεις πως μια μέρα θα πεθάνεις
Αν ποτέ δε σε μεθύσει του θριάμβου το κρασί
Αν στα ψέματα των άλλων δεν λες ψέματα και συ
Αν μπορείς να μην θυμώνεις αλλά ούτε και να κλαις
Όταν άδικα σου λένε πως εσύ μονάχα φταις
Αν μπορείς με ηρεμία δίχως νεύρα 'η δυσφορία
Και τα ίδια σου τα λόγια να τα ακούς παραλλαγμένα
Αν μπορείς κάθε λεπτό σου να' ναι μια δημιουργία
Και ποτέ σου να μη μένεις με τα χέρια σταυρωμένα
Αν οι φίλοι κι οι εχθροί σου δεν μπορούν να σε πληγώσουν
Αν οι σχέσεις με μεγάλους τα μυαλά σου δε σηκώσουν
Αν τους πάντες λογαριάζεις μα κανέναν χωριστά
Αν μπορέσεις να φυλάξεις και τα ξένα μυστικά
Ε, παιδί μου τότε πια
Θα μπορέσεις να απολαύσεις όπως πρέπει την ζωή σου
Θα’ σαι άνθρωπος σπουδαίος
Κι όλη η γη θα’ ναι δική σου

ΚΙΠΛΙΝΓΚ

ΑΝ .... ελπίδα για αλλαγή μιας υφιστάμενης κατάστασης...Κάθε πρόταση και μια εικόνα του τωρινού ανθρώπου....κάθε πρόταση και μια μυστική ικεσία για να ξαναβρούμε την χαμένη αθωότητά μας...

Θερμοπύλες

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.

Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ ΤΟΥ ΟΡΘΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ....